Związki z ruchem Rastafari
Członkowie społeczno-religijnego Ruchu Rastafari, który rozwinął się w latach 30. na Jamajce, pod wpływem kazań M. Garveya, uważają Haile Selassie zbytnio jedno z wcieleń Jah (Boga), który poprowadzi ludzi rozproszonych po całym świecie aż do Syjonu, ich Ziemi Obiecanej w Afryce. Rastafarianie bądź fizycznie przesiedlają się aż do Afryki, bądź usiłują wewnętrznie nie zapomnieć o Afryce, kraju Syjonu.
Na chowanie zmarłego cesarza przybyła wdowa po Bobie Marleyu Rita Marley oraz wielu rastafarian, jakkolwiek wszelki z nich wierzy, że Haile Selassie również wcale nie umarł również jest żywym Bożym wcieleniem JAH Rastafari wiecznie żywego Boga, 225. potomkiem króla Dawida również czeka na właściwy moment, żeby zacząć prawdziwe emancypacja Afryki. Inni uważają, że Jah istnieje nadal, choćby nawet cesarz przed nie żyje.
Sam cesarz pozostał azaliż aż dożywotni chrześcijaninem obrządku etiopskiego również odcinał się oficjalnie od czasu kierowania rastafarianizmem. miał azaliż aż do tego ruchu religijnego pewny rodzaj sentymentu, czego przykładem jest kompletacja przez niego wizyty na Jamajce w 1966.
Utworzona przez niego Fundacja Pomocy Etiopii, w czasie jego wygnania w Wielkiej Brytanii była mocno wspierana finansowo przez rastafarian na całym świecie. Po odzyskaniu tronu w 1941 odwdzięczył się on z kolei wsparcie przeznaczając spore obszary jednej z etiopskich prowincji dla rastafariańskich osiedleńców.
Jego wizyta na Jamajce w 1966, dokąd witały go tłumy rastafarian również w czasie której spotkał się z rastafariańską starszyzną uczonych w Piśmie, przepełniła go mieszanymi uczuciami na rzecz tego ruchu. podług niepotwierdzonych informacji wykorzystał on okazję spotkania na skierowanie rastafarianizmu na z większym natężeniem pokojowe tory. Słowa Selassie, że rastafarianie całego świata nie powinni emigrować aż do Afryki, zanim w ich własnych krajach nie uda im się przemóc rasowego ucisku, solidny się punktem zwrotnym ruchu.
Paradoksalnie, pod skraj okresu jego rządów jedną z jego ostatnich ostoi w murszejącej strukturze władzy byli członkowie sprowadzonej przez niego wkrótce po II wojnie światowej społeczności rastafariańskiej w Etiopii.